Aflevering #3.37 Toen Ik De Eerste Keer Een Paniekaanval Had

Ik zat in een overvolle trein me af te vragen of ik dood ging. Mijn gezicht hield ik in poker face-modus. Zodat ik onopvallend kon,  sterven? De gedachten wisselden elkaar af: ik ga sterven. Niemand mag het zien. Ik ga sterven. Niemand mag het zien. Strak tegen de stoel aangedrukt hoorde ik elk geluidje in de trein. Pagina van een krant die werd omgeslagen. Iemand snifte hard met zijn neus. Mensen die de laatste roddels van werk tegen elkaar toefluisterden. Het ademen ging moeizaam. Een misselijkmakend gevoel in mijn buik. Tintelingen in mijn vingers. Mijn hart die ik zo hard voelde kloppen, alsof ik het podium op moest lopen en tienduizend mensen emotieloos naar me keken. Na die dag volgden er nog honderden bijna-dood-ervaringen in mijn leven. Iedereen die dit mee heeft meegemaakt, kan de eerste keer nog herinneren. In detail. Je kan zoiets gewoon niet vergeten. Onmogelijk. Elke werkdag een melancholisch tekstje van tomson darko in je mailbox. Ga naar www.petje.af/tomsondarko en steun me of ga naar www.tomsondarko.nl voor meer obscure dingen. Support the show (https://www.petje.af/tomsondarko)