Aflevering Ik Voel Me Zo Vaak Een Oen, Terwijl Ik Dat Niet Ben.

Het leven is een geschenk. Maar het enige wat ik voel is schuld en schaamte.  Als ik een boks wil geven bij de uitgang van het station als begroeting, steekt hij een hand uit. Mijn bokshand verandert in een uitgestoken variant. Maar hij heeft zich ondertussen ook bedacht en maakt er een boks van. Ons onderbewustzijn speelt steen, papier, schaar. Ik doe al een stap naar voren om het station te verlaten, terwijl hij zegt: ‘Zullen we dan maar knuffelen?’ Ik draai me om, begroet zijn uitgestoken armen en we vormen een soort luchtbrug die er heel raar uitziet. Geloof me nou. Heel raar. Schuldgevoel. Om mijn eigen onhandigheid. Dat ik hem ermee heb belast.  Zou ik een ander zo veroordelen om zijn onhandigheid als ik mezelf nu veroordeel?  Vast niet.  Toch doe ik het bij mezelf.   Weet je wat het verschil is tussen een optimist en mijzelf? Een optimist ziet hoe mooi de wereld is.  Maar om mijn mopperende vriend Schopenhauer te citeren: ‘Maar is de wereld dan soms een kijkkast? Om te _zien_ zijn deze dingen inderdaad mooi, maar ze te _zijn_, dat is heel wat anders.’ Ja. Dat is heel wat anders. ‘Je hoeft niet somber te zijn. Creëer je eigen geluk.’ Dat was wat iemand tegen mij zei in de koffiecorner, toen het gesprek over depressie ging. Alsof je het _zijn_ kan veranderen door er anders naar te kijken. // Een tekst uit mijn vijfdaagse mail  Ontvang elke woensdagavond een mail van Tomson Darko. Over gevoelens waar niemand over praat. Ga naar www.tomsondarko.nl/ en ontvang meteen de eerste. Support the show