Aflevering (Ai) 18 Minuten Met Je Verdriet - Holding Pain

In fotografisch ritueel Holding Pain nodig ik mannen uit om naar hun verdriet te gaan om vervolgens 18 minuten lang, in stilte, in mijn camera te kijken. Na afloop krijgen ze vijf tot tien foto's digitaal van me, waar ze mee mogen doen wat ze willen. Afdrukken, aan naasten laten zien, online delen, direct weggooien. Mijn rechten draag ik op hen over en zodra de bestanden goed zijn overgekomen verwijder ik alles van mijn schijven. Ik nodig ze uit één foto groots door mij te laten afdrukken. Ik nodig ze ook uit deel te nemen aan een 'deling' en uiteindelijk een 'exposering' waar ze mogen delen wat er nog van het proces over is - mogelijk gaan we daar ook extra fine art prints voor maken. In deze met NotebookLM gemaakte podcast gaan twee hosts in gesprek over Holding Pain. Ik deelde al mijn aantekeningen bronbestanden, samenvattingen van boeken, artikelen. Deze podcast geeft een heel knap doorkijkje in wat ik met dit ritueel aan het doen ben. Zelf 'vragen stellen' aan dat Notebook? Dat kan hier: https://notebooklm.google.com/notebook/5097aeb4-436a-4081-a46e-debb9fd97108. Voor vragen, opmerkingen, suggesties, interesse in deelname kun je me uiteraard mailen: ritzotencate@gmail.com. De samenvatting van deze podcast, gemaakt met Perplexity: Holding Pain is een seculier ritueel van social practice artist Ritzo ten Cate waarin een ‘gewone man’ achttien minuten lang in stilte zijn diepste verdriet recht in de lens van een camera aankijkt, begeleid door ademhaling, aarding en natuur als stille getuigen. De foto’s die tijdens dit moment van pure aanwezigheid worden gemaakt, worden niet als kunstobject maar als poort gezien: de deelnemer is enige eigenaar, terwijl de kunstenaar alle bestanden wist en zo radicaal breekt met de klassieke machtsverhouding tussen fotograaf en model. Vanuit deze individuele ceremonie ontvouwt het werk zich in vier lagen – van het soloritueel, via Holding Pain Together als veilige sharing circle, naar een “paleis van pijn” waar restanten anoniem mogen achterblijven, en nagesprekken als auditieve reflectie – een zorgvuldige choreografie van persoonlijk naar universeel. Filosofisch wordt Holding Pain geplaatst in een seculiere cultuur die rituelen voor rouw is kwijtgeraakt (Alain de Botton), in een palliatieve maatschappij met algofobie: een ziekelijke pijnvermijding (Byung-Chul Han), en in Bruno Latours actor-netwerk-theorie waarin camera, lichaam en landschap actanten worden die samen het ritueel vormgeven. Zo wordt het geen kunst over mannen maar kunst voor mannen: een uitnodiging om kwetsbaarheid, verdriet en de eigen “monsters” niet langer te verdoven, maar onder ogen te zien en te delen.