Aflevering Vette Praat #63 Binnenstebuitenspiegel

Waarin we ons verplaatsen naar Reims om onder het genot van een menigte champagne drinkende levensgenieters een onnoemelijke hoop oude meuk tot ons te nemen. Links en rechts ingehaald worden door onze eigen taalkeuze en achter Joost aan rennend zo nu en dan voor een wat hijgerige opname zorgt. Achterlichten van een Simca 1000 nopen tot het uit de sloot halen van behoorlijk wat oude koeien terwijl we dansjes doen in niet nader te bepalen kleuren. Persoonlijke geschiedenis nooit zo relatief is als wereldlijke ontwikkelingen en schaamte zelfs de grootste kwakzalver niet kan genezen. Wie het leven hakt zijn Tiktok account wel kan cancellen. We vandaag bakken met spullen of, nu ja dat. Richtingsgevoel ook aan het eind van de middag nog een dingetje kan blijken te zijn. Kan, hoeft niet natuurlijk, maar daarover wijden we verder liever niet uit. Joost zijn vingertje niet altijd kan gebruiken dan wel voor de verkeerde doeleinden inzet. Iconen in onze leefwereld uit Puteau sur Seine blijken te komen en we de laatste zullen zijn om te erkennen dat Marc niet zo heel geweldig kan zingen. Er gehint wordt dat het een lieve lust is, sterker nog, tot de compositie zo vals wordt dat we de laatste noten van onze zang ook in details laten verzuipen. De plopcast terugkeert van weggeweest en dat dan nog zonder plopkap. Slechte voorbereiding afhankelijk is van de aftelling en mevrouwen wel eens Panhards tekenen. Marc ook zonder bier niet uit zijn woorden kan komen en Joost zijn diploma inkoop behaald heeft. Dat maakt het helemaal af naar het schijnt. Buitenspiegelbedieningsbinnenkantafdekkapjes afgekort worden tot binnenstebuitenspiegel en we daarmee dan weer een titel hebben die ons beider goedkeuring kan wegdragen. In tegenstelling tot ‘het correcte land’, waar een valkuil ontstaan waarin wij liever niet tuinen. Valletoni spiegeltjes lekkerder klinken dan ze eruit zien. En ze zo lekker bezig zijn, dan sommige mensen het niet kunnen laten daar op te commentariëren. LHM en LHS rechtstreeks uit de Citroclopedie komen en heel andere dingen boven water komen. Of Marc er nu aan toe is of niet, de incubatietijd verstrijkt terwijl Joost toch niet alles uit zijn hoofd blijkt te weten. Niet alles. Hoe langer we links houden, hoe kleiner de rondjes worden die we draaien. Wat we daar aan gaan doen, daar wijden we dus niet verder over uit. Van kop tot teen sufgeluld. Het ergste vreest en water niet gaat waar het gaan kan. Bijna goed. Internationale gezelschappen nog steeds blijven zitten op plaatsen waar ze beter de brug zouden maken. En dan is het toch een mooie Solex. De echte entrepreneur alvast wat oude stock klaar heeft voor de americain en we qua snacks moeiteloos doorgaan op de frikandel speciaal. Nog een geluk dat we ongevraagd meer uitleg krijgen over het gehalte toegevoegde lucht aan een Alfa Giulietta Sprint. Onverstaanbaar of niet, knippen doen we nooit. Zelfs niet met onze vingers. Allegritta zonder enige bemoeienis van het Cirque du Soleil. Met het juiste verkooppraatje sodemieteren we lekker niet op. Met de rollende -R van auto met dashboard en ruiten. Het aantal gegadigden steevast op nul blijft staan. Dat kan zomaar gebeuren. Zoals de koper geboren wordt nog voordat de schuurvondst ontdekt is. Zelfs wanneer het niet in de courant staat. Bijdehante zeekoeien zonder enig probleem worden opgenomen in onze wereld van overdrijvingen. Gelukkig zijn er ook passende straffen voor weitjes die overgenomen zijn door niet Franse sleurhuttrekkers. Gereformeerde gezinnen niet altijd in een kelder worden ondergebracht, moge dat duidelijk zijn. Marc Joost alles wijs kan maken, of het toch in ieder geval blijft proberen. Dat weet je dus niet. Tweetakt Duitsertjes Joost niet thuis kunnen brengen, gewoon omdat er teveel niet gesmeerde termen voor zijn te bedenken. We leren bij, zoveel moge duidelijk zijn. We achter een jaren tachtig dashboard ook zomaar een merkgenoot vinden die makkelijk driekwart eeuw ouder is. Aanstootgevende exposities naadloos overgaan in standjes van clubs waar helemaal niets erotisch van te maken is. We er zelf helemaal niet moe van worden. We voor een keer over rechts de zon verruilen voor iets wat we graag relatieve schaduw willen noemen. Mannequins massaal aan ontsnappen aan de Control Technique net voordat we een levensechte expositie van onze favoriete kleur groen onder de voet lopen. Een klein beetje groen, dat wel, maar toch. Camera obscura zonder beeld, zoiets. Dit kan alleen maar leiden tot nog meer onzin, vandaar dat we daar nu beter gewoon mee ophouden. Amen.