Aflevering 176 | Verlossing Door Een Kind

Delta Wie vanuit de lucht kijkt naar Egypte kijkt ziet de rivier de Nijl kronkelen door het landschap richting de zee. Voor de rivier de zee instroomt, waaiert het water uit in allemaal kleinere stromen. De delta. Dat is het gebied, het land Gosen, waar de Israëlieten wonen. Er is daar veel water, waardoor er veel groeide op het land en de dieren goed te eten hadden. Honderden jaren lang woonden ze daar voorzien van alles wat zij nodig hadden.    Kindje In dit gebied wordt een jongetje geboren en drie maanden verborgen. Een wonder van God. Geboren in een wereld vol geweld. Want alle jongetjes van de Israëlieten verdwenen. Waarheen? In de Nijl.   Het was een mooi kindje. Tob, staat er in het Hebreeuws. De Heere gebruikte datzelfde woord toen Hij de schepping zag, aan het einde van een scheppingsdag. En God zag dat het ‘goed’ was. (Gen. 1: 4). Je kunt het woord ook vertalen met zorgdragen voor, houden van. Dus toen de ouders het kindje zagen, werden ze overspoeld met gevoelens van liefde. Zo mooi, zo gezond, zo om van te houden. Door het geloof verborgen zij het drie maanden lang (Hebr. 11), in geloof moeten ze het echter uit handen geven.    Ark Zo hebben ze het kindje meegenomen uit huis, de straat op, het veld in, richting de rivier. In een mandje van riet. In het Hebreeuws wordt daarvoor hetzelfde woord gebruikt als voor de ark van Noach. Het kleine jongetje in zijn arkje. In zijn arkje, tot behoud. Niet wetend wat de toekomst brengt. Te midden van een wereld die het op dit leven gemunt heeft. Een mooi kindje in een klein arkje. Op hoop van zegen.    Dit jongetje was geboren om redding te brengen. Zoals zo vaak in het Oude Testament begint verlossing met de geboorte van een baby waar de Heere Zijn beloften aan verbindt. Soms onder de meest duistere omstandigheden. Terwijl het nog heel lang duister blijft. En alles lijkt tegen te lopen. Er helemaal geen zicht doorheen is. Maar tóch, een kindje.    Door een kind Hier vormt zich een beeld van Gods voorzienende zorg in het geven van een verlosser voor Zijn volk. Er drijft een klein arkje te midden van een rivier die voor velen de ondergang betekende. En in dat arkje, ligt degene die het volk zal uitleiden uit de slavernij. Terwijl wij bezorgd zijn dat alles hier stopt, doodloopt en eindigt; is de Heere pas net begonnen.    De Bijbel toont een patroon, dat juist in de diepste diepte de uitkomst nabij blijkt. In het schijnbaar dode spoor van de onmogelijkheden, blijken Gods mogelijkheden. Eeuwen later zou de Heere Zijn eigen Kind in een kribbe leggen. Dat Kind overleefde niet, maar moest als volwassen Man door lijden en dood heen. Om uit de dood op te staan. Hij overwon zonde, dood en duivel. Christus kwam in de nederige gestalte van een Kind, tot verlossing voor de Zijnen. Waar we geborgen worden in Hem, kan niets of niemand meer uit Zijn hand wegnemen.    Verwachting Mozes’ ouders moesten het kindje uit handen geven. Op de Heere werpen. Maar zij kregen het door Gods voorzienende zorg terug om het op te voeden. Een Egyptische prinses ontdekte en adopteerde het kind. Het kind krijgt een naam die past bij de omstandigheden. Mozes, of Mosjèh. In de Egyptische betekenis verwijst het naar water, in de Hebreeuwse betekenis gaat het hier om uit het water getrokken worden. Het kind is uit het water gered. Waartoe? Om een volk te redden uit slavernij.    Terwijl de stam van Levi in slavernij ronddoolde in Egypte, laat de Heere één en andermaal in deze geschiedenis de naam van die stam klinken. Uit hen zal de lof aan God gestalte krijgen. Zij zullen de offers brengen. Het is erin aanwezig, maar nog niet zichtbaar. Op Gods tijd zal het ontkiemen en aan het licht komen. Maar eerst moet het door een grote verdrukking heen. Opdat men voor eens en altijd weet; alleen de Heere kan uitkomst geven.