Aflevering 190 | Het Leven In Herfsttooi

Herfst Nu de zomer plaatsmaakt voor het jaargetijde van de vallende blaadjes, krijgt de schepping een ander aanzien. Hier op Tholen wordt de ene na de andere akker omgeploegd. De wind zoekt vrij en krachtig zijn weg over de vlakten. In kracht gebroken door de lange bomenrijen die als windsingels in het landschap staan. De bomen tonen hun prachtige herfsttooi. De Heere toont de komende maanden dat door versterving heen een nieuw begin gemaakt wordt. Als een beeld van het leven.    Bernard ter Haar schreef in de negentiende eeuw zijn lied over de herfst. Hij toont daarin de vergankelijkheid van het bestaan, waarbij alleen Gods Woord standhoudt. Door de vernieuwende werking van de Heilige Geest leren we leven met verwachting in de herfst van het leven. Schuldige zondaren richten het hoofd omhoog, tot de Heere. Geloof is volgens Luther getrooste twijfel; we leren het alleen van Hem verwachten. Om Christus’ wil, het beste komt nog.    Lied Waar vloodt g’, o vriendlijk jaargetij!Met al uw lieflijkheden?Zo gaat de wereldvreugd voorbijEn al wat bloeit beneden!Een stemme roept er overluidIn ’t gieren van den herfstwind uit:„Dit lot verbeidt u allen!”Nog bloeit uw jeugd; ras wordt gij oud,Gelijk het groen verkleurt aan ’t hout,Tot dat de blaadren vallen!Voorwaar! al ’t mensdom is als gras,Geslachten zijn verdwenen;Hun heerlijkheid werd stuivend’ asch (stof),Hun glans heeft uitgeschenen;De bloem valt af, het gras verdort,Nog eer het heden avond wordt;Maar, wat in puin moog’ zinken,Gods woord houdt stand in eeuwigheid,En ’t licht, dat hier ons troost en leidt,Blijft in den doodsnacht blinken.Wel straalt de zon van ’s hemels tinn’,Maar met omwolkten luister.Wat krimpen weêr de dagen in!Hoe overvalt ons ’t duister!Maar, schoon aan d’ overfloersde luchtDe zon gestaâg ons oog ontvlugtEn vroeg ter kim gaat dalen, —Gij, Heer’! mijn zon, mijn licht, mijn lied,Verandert of verduistert nietMet Uw genadestralen!Wat klaag ik, dat mijn jeugd verdweenBij ’t mindren mijner krachten!Mijn oog blikt naar den hemel heen:Ik blijf Gods lente wachten.Gods schepping is geen woestenij,Maar blijft in ’t late herfstgetijNog geurge bloemen dragen.Al word ik oud, — mijn hart blijv’ jong,Het danklied, dat mijn kindsheid zong,Klink’ in mijn najaarsdagen!Wat zegt het, zoo ’k met blij ontzagOp uw genâ mag hopen,Dat d’ aardse mens van dag tot dagDeez’ kranke hut ziet slopen?Zo slechts, verjongd van dag tot dag,De nieuwe mens meer leven magEn wasdom mag verwerven;Zo Gij, o God! mij rijp bevindtEn nog mijn herfst een bloeiknop wint,Die open gaat bij ’t sterven!