Aflevering Leven In De Verwachtingen Van Anderen

De tekst 'leven in de verwachtingen van anderen' met commentaar waar de inspiratie vandaan kwam. Abonneer je ook voor mijn vijfdaagse mail. // De tekst Ik moet hiervan ontsnappen. Dat bijna letterlijke gevoel dat ik geen lucht krijg hier. Dat wat me juist veiligheid en comfort heeft gebracht in mijn leven, voelt aan als een ruïne. Met een afgebrokkelde, onder het mos bedekte verdedigingsmuur. De ophaalbrug is allang verrot en kan niet meer open of dicht. Maar ze leven er nog steeds in. In iets wat ooit was. Ze zijn te dom om het te zien. Levende geesten. Net zoals mijn hoofd nog steeds in die ruïnes leeft. ?Dat mechanisme in mijn kop dat smeekt om een goedkeurend knikje. Om de woorden:  ‘Zet ‘m op.’  ‘Doe maar.’  Ik weet dat ik het alleen kan. Vooral als ze me weer niet begrijpen. Vooral als ik zoveel in me voel, dat ik tegen de muur aan wil slaan. Dan denk ik dat mijn leven makkelijker is als ze er niet meer zijn. Aan ontsnappen uit dit land zonder het iemand te vertellen. ?Maar ik wil ze vooral niet teleurstellen. Ook al is dat onvermijdelijk. Ik ga ze teleurstellen. Of ik er mijn best voor doe of niet. Het gaat gebeuren. Leven in de verwachtingen van anderen is geen leven.  Maar hun blauwdruk van wat ze van me willen en vinden, is zo sterk aanwezig. Ze hoeven het niet eens uit te spreken. Ze hoeven het niet eens te zien. Ik zie de stand van hun gezicht gewoon voor me. De toon van hun stem. De meest heftige vraag waar geen antwoord op komt, maar slechts teleurstelling in doorklinkt: ‘Wat moeten we met je aan?’ Kusje voor de pijn. Op mijn knie. Maar als ik vertrek, wie geeft er dan een kusje op mijn ziel? Wie zegt dan bij mijn volgende zenuwinzinking tegen me: ‘Komt wel goed schatje, doe het maar gewoon.’ Ze zijn beperkt. Ze zijn vergeten hoe de wereld werkt, hoe die natuurlijke driften door een nieuwe generatie op een nieuwe manier worden bevredigd. ‘Praat niet met vreemden.’ is niet meer van toepassing. Ze moesten eens weten. Ik praat elke avond alleen maar via een app met vreemden van het andere geslacht. Dansend elkaar uithoren zonder te direct te zijn. Vragen wat de ander aanheeft als codetaal voor: ‘Vertel me dat je naakt bent.’ Ik wil niet te makkelijk zijn. Ik wil dat ze moeite voor me doen. Heel veel moeite. Maar ik ben ook zwak… Wie geeft me een kusje op mijn hart als de volgende persoon me een gevoel gaf dat ‘ie echt om me gaf?  En nu blokkeer ik het telefoonnummer. Verwijder ik het profiel. Sluit ik me twee dagen op in mijn kamertje met drugs, chocolade, een deken, een iPad en een nutteloze jankserie, waarin personages vooral heel goed zijn in het ontkennen dat de ware liefde gewoon hun directe suffe collega is. Kusje op het puntje van mijn neus.  Dat was ooit genoeg om mijn tranen te doen stoppen. Om de pijn te onderdrukken. Een placebo-effect uit onze jeugd. Maar het werkte. Het werkte heel goed. Een kusje op mijn pijnlijke knie. Wie geeft hen nu een kusje? Nu ik er niet meer ben en ook steeds minder vaak terugkom. Ze dachten vast: ‘We faciliteren de praktische zaken van het leven, zodat je niet zonder ons kan.’ Maar ik kan wel zonder. Ze zeggen het niet letterlijk meer tegen me. De vorige keer flipte ik. Dat zware gevoel op de borst. De stress van wat ik allemaal nog moest doen. Maar nu weet ik wel dat ze, met elk appje dat ze sturen, indirect bedoelen: ‘Wanneer kom je weer langs?’ //  Ontvang elke woensdagavond een mail van Tomson Darko. Over gevoelens waar niemand over praat. Ga naar www.tomsondarko.nl/ en ontvang meteen de eerste. Support the show