We spreken (grotendeels) dezelfde taal en rijden in een paar uur naar elkaar toe. Toch voelt de oversteek van Nederland naar België op muzikaal gebied vaak als een wereldreis. Waar wij Hollanders vaak houden van 'lekker gewoon', directe teksten en een stevige beat, lijken onze zuiderburen altijd net wat mysterieuzer en kunstzinniger. Het is grappig om te zien hoe twee landen die zo dicht tegen elkaar aan liggen, toch zo’n compleet andere sound en beleving hebben ontwikkeld.
In Nederland zijn we dol op duidelijkheid en commercieel succes. Een liedje moet vaak direct pakkend zijn, met een refrein dat je na één keer horen meebrult in de kroeg of het stadion. In Vlaanderen pakken ze dat heel anders aan. Daar mag muziek schuren, kraken en een beetje vaag zijn. Als je rondloopt in het sfeervolle brugge belgie, proef je diezelfde artistieke en ingetogen sfeer die je ook in hun bands hoort. Belgische artiesten, denk aan dEUS of Balthazar, durven vaker te kiezen voor kwaliteit boven snelle hits. Ze nemen de tijd om een nummer op te bouwen, in plaats van direct te knallen.
Er is één ding waar Nederlandse concertgangers internationaal berucht om zijn: de 'Dutch Disease'. Wij kletsen namelijk gerust dwars door de optredens heen om bij te praten over ons weekend. Dat is in België echt not done. Daar luistert het publiek met respect en aandacht naar wat er op het podium gebeurt. Ook de sfeer eromheen is anders. Waar wij ons misschien afvragen wat te doen in brugge na een show, weten de Belgen het wel: nagenieten met een goed speciaalbier en lekker eten. Een festival is bij onze buren echt een bourgondisch uitje, terwijl het bij ons vaak vooral om het snelle feest en het biergooien gaat.
Luister maar eens goed naar de teksten. Wij Nederlanders zijn recht voor zijn raap; in onze hiphop en het levenslied hoor je direct wat de zanger bedoelt. Emoties liggen er dik bovenop en we draaien nergens omheen. Vlaamse muzikanten zijn vaak meesters in de poëzie. Ze gebruiken woorden die wij soms ouderwets vinden klinken, maar die wel prachtig vloeien. Of ze schakelen moeiteloos over naar het Engels om internationaal mee te kunnen draaien, iets waar ze doorgaans ook net wat beter in zijn dan wij met ons steenkolenengels.
Gelukkig weten we elkaar de laatste jaren steeds beter te vinden. De botte Hollandse directheid mixt namelijk verrassend goed met die Vlaamse bescheidenheid. Je ziet steeds vaker toffe samenwerkingen tussen rappers en zangers van beide kanten van de grens. We vullen elkaar eigenlijk perfect aan. Wij brengen vaak de zakelijkheid en de marketingmachine, zij leveren de artistieke geloofwaardigheid. Het resultaat is muziek die in beide landen de hitlijsten bestormt.
Uiteindelijk is het geen wedstrijdje wie de beste smaak heeft. Het is juist een luxe dat we zo makkelijk kunnen snoepen van elkaars cultuur. De ene dag heb je zin in een platte Hollandse meezinger, de andere dag wil je verdwijnen in melancholische Belgische rock. Zet je afspeellijst eens op shuffle en laat je verrassen door wat de buren te bieden hebben.
